Webmaster, 18 maart 2009
Verenigde Staten , Avon

Prinsessen-mania

Prinsessen-mania

Graag wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om de Amerikaanse vrouw spreekwoordelijk te bestempelen. Kleine meisjes worden groot blijkt niet altijd van toepassing. Begrijp me niet verkeerd, groot worden ze wel zeker, echter zijn er enkele details uit hun poppentijdperk dat hen blijft achtervolgen, namelijk hun mierzoete prinsessen stemmetjes… Ik moet toegeven dat het voor ons nuchtere Hollanders in het begin wel als een soort van openbaring is als een serveerster je begroet met een vlotte “Hi girl, how are you today” (Ik quote ‘gaat je niets aan’) of een volkome vreemde, je aanspreekt met “Aaaaooo you look soooo cute today!!”.,Volwassen vrouwen die een topbaan bij een beursgenoteerd bedrijf hebben en in deze crisis schaamteloos het woord ‘recessie’ door hun roze geglossde lippen weten te persen alsof ze het over de nieuwste film van Brad Pitt hebben, drijven mij tot waanzin. Ik betrap mezelf erop dat ik me inhouden niet hun toverstokje af te pakken en ze met beide glazen muiltjes terug op aarde te zetten. Op de vraag waarbenjij.nu?, moet ik mijzelf er dan ook steeds vaker van weten te overtuigen dat het niet Disneyworld is waarin ik me bevind.

Zoals het Max Westerman ook al is opgevallen is deze prinsessen-mania niet iets van de laatste tijd, echter het ziet ernaar uit dat het forever-young-gen een kenmerkend bestanddeel van het DNA van de moderne Amerikaanse vrouw te zijn geworden. Naast de stemmetjes, ontwikkelen zich nog een aantal neven-effecten gedurende de ontplooiing van de kind-vrouw. Zo ontwikkeld eenieder een bijna geloofwaardige onschuldige look die ten alle tijde inzetbaar is, veelvuldig wordt gebruikt, en vooral bij mannen erg effectief is. Een eigen(aardig) schaterlachje (denk aan tv-serie “The Nanny”) dat min of meer als handelskenmerk dient en iedereen er van op de hoogte stelt dat ze in aantocht is, mag niet ontbreken. Last but not least is er dan het medeleven met alles en iedereen, afgekeken van de emo-speeches van missverkiezingen. Omdat ze zelf over zo een hoog gehalte aan sympathie beschikken, verwachten ze dan ook minstens zoveel hoffelijkheid van anderen. Wanneer een prinses niest bijvoorbeeld komt er een zacht miezerig doch hoorbaar ‘excuuuuse me’ uit gevolgd door een bewust onschuldige afwachtende blik waarop jij dan hoort te zeggen ‘blessss youuuuuuuuu!!!’ en de prinses een welgemanierde en geroutineerd ‘Thank youuuu!’ uitbrengt. Dit rollenspel kent zo z’n charmes, de mannen zijn het daar overigens mee eens. De kind-vrouwen zijn uiterst succesvol in hen het idee te geven dat ze onmisbaar zijn. Vertederende verkleinwoordjes, complimentjes, liefkozend geblabla, smeltende blikken en een hoog help!-gehalte wat ze uitstralen, maakt hen onweerstaanbaar. Aan gegevensuitwisselingen, een romantisch afspraakje of zelfs speed-daten wordt niet gedaan, zo onschuldig dan weer wel. Zonder twijfel nemen deze bravehearts de rol van beschermfactor 60 op zich, die alle overige man-kementen doet vervagen.

Dat ik me lichtelijk overdreven kritisch uitlaat wil niet zeggen dat ik de dagen af tel, het niet naar mijn zin heb of Amerikanen stom vind, in tegendeel, ik geniet van iedere dag, word gelukkig van warmte van de lentezon, de verblindende sneeuw, kinder ski klasjes, country muziek op de radio, busritten na het stappen, starbucks koffie, filmavondjes thuis, de sfeer in de valley en de spirit en spontaniteit (echt of net echt, who cares!?) van mensen om me heen! We leren ontzettend veel, de economische crisis heeft zowel een grote impact op het bedrijf als mensen en de omgang binnen het bedrijf. Niet alleen glans, ook de lak en zelfs de laag onder de lak ontbloot langzamerhand het ooit zo machtige en onbegrensd Amerika. Deze prinses op de erwt is gelukkig niet voor een gat te vangen !

Afgelopen weekend ben ik met Fleur naar het stadje Leadville geweest wat op een uur rijden, maar liefst op 10,430 feet (3200 meter) ligt en temperaturen kent die gemiddeld 20 graden lager zijn dan hier in Vail / Beaver creek. In een van Colorado’s oudst bewaarde mijnstadjes vindt jaarlijks het traditionele evenement ‘Ski Joring’ plaats, een antieke versie van Indoor Brabant, waarbij gekken op ski’s achter nog gekkere paarden gaan hangen en op hoge snelheid ringsteken en over schansen vliegen. Erg spectaculair en ook de te winnen geldbedragen zijn niet flauw. Het winnende team neemt de schrammetjes op de koop toe en keert met het luttele bedrag van 10,000 dollar op zak weer huiswaarts. Een oude traditie, wellicht voor mij een nieuwe ambitie

Gelegenheden tot feesten slaan wij nooit af, zo ook gisteren, een dag die zich St. Patrick’s day noemen mag, een Ierse traditie waar wij in alle glorie bij aanwezig waren. Onder het mom van ‘Paddy O’Party’ vielen wij net als de rest van de Valley op een absurd vroeg tijdstip de Ierse pub binnen. Iedereen hijst zich in wat groens en nuttigt vervolgens de nodige Whiskey of Guinness bier, loopt op z’n Paddy O’Lammus naar huis en ziet er vooral de dag later, jawel, nog Groen van.

De skiliften hier in Beaver Creek gaan half April dicht wat betekent dat we nog een krappe maand op de berg kunnen spelen. De temperaturen lopen overdag op tot zo’n 20 graden Celsius, strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje, kan niet beter! Het seizoen zal met werknemer skidag en een maf feest worden afgesloten maar daarover volgende keer meer!

Take care, bedankt voor je bezoekje op mijn site!

Liefs uit Colorado.

)^(arieke

Wil je Marieke in Verenigde Staten bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl